Prolog.

- Zabiłam ją. Znowu, do cholery, zabiłam. Ja już nie chcę... Ja mam dość. Chcę skończyć te denne koło. Czy już zawsze będę musiała patrzeć, na ten pusty uśmiech...? Kiedy zamykam oczy, widzę Katarinę i to, jak szydzi ze mnie, szydzi samym uśmiechem... Przynajmniej kiedy przyciskałam jej do ust szmatę, nasączoną tym syfem, pokazała jakim jest tchórzem. Ryczała, hah, ryczała! No i byłam dla niej bardzo miła. Skalpelem Tate'a dorobiłam jej wieczne szczęście na twarzy. Będzie teraz sobie z nim leżała i gniła na dnie jeziora. No ale, skończę o tym marginesie społecznym popkultury. Tate chyba się domyśla, że znów coś jest nie tak... Cholera, nie chcę, żeby musiał się o mnie martwić. Znowu. Dba o mnie, więc nie potrafiłabym się go pozbyć, no ale to jego natręctwo... Szlag by to! Która nastolatka zniesie starszaka, który uczepił się niej jak rzep do psiego ogona?! Przerwa w przerwę za mną łazi... Tatiana by mu coś pewnie powiedziała, gdyby nie to, że choć chodzi do szkoły, to widzę ją epizodycznie. Nie mam jak się poskarżyć. A właśnie, po sesji muszę szybko iść do niej, więc dzisiaj to chyba na tyle. Tak, pani doktor? - Zwróciła się w stronę fotela, gdzie właśnie powinna siedzieć siwiejąca kobitka i robić to za co jej płacą, czyli notować wszystko co się w głowie dziewczyny kłębi.  Jednak te próchno, jak zwykła ją nieraz nazywać, nie była sama. - Co to za ludzie...? Czy pani... Czy pani też się mnie boi? - Powiedziała, po czym rozpromieniła się w uśmiechu, wkładając rękę do kieszeni bluzy, i najwyraźniej, przeładowując pistolet.